Bir Nazi’yi yumruklamalı mıyız?

oo

MAX IM A KOOPA @meakoopa

Kamusal alanda “sağduyu” üzerine bir doktora tezini henüz bitirdim, bu yüzden affınıza sığınarak “Nazi yumruklama” konusunda kısa bir zincir yapacağım çünkü açıkça ifade edilmese de aşikar bir mantığı netleştirebileceğimi düşünüyorum.

Her liberal demokrasi, erken aşamalarında, görüldüğü an kamusal söylemden agresif şekilde dışlanması gereken bazı görüşler olduğunu fark eder. Bunların NEDEN sağduyuya aykırı olduğunu açık bir şekilde ifade edemezsiniz bile çünkü NEDEN sağduyuya aykırı olduklarının ifade edilmesi bir gerekçelendirme fırsatı vermek demektir. Yahudilerin veya (Spencer’ın savunduğu üzere) siyahların doğuştan aşağı ve dolayısıyla da ortadan kaldırılabilir olup olmadığına dair “sadece varsayımsal” sorulara bu yüzden izin veremezsiniz. Carl Schmitt gibi Nazi teorisyenleri, liberal demokrasilerdeki bu zayıflığı ANINDA keşfetti – demokrasinin kendisini yok etme hakkı olduğunu savunarak bir demokrasiyi çökertebilirsiniz: Hindenburg’dan Hitler’e dek, “iktidarın barışçıl yoldan el değiştirmesi.”

Hoşgörüsüzlük hoşgörülemez çünkü bu aşındırıcı etki, hukukun faşizm tarafından kullanılabileceği ve faşizmin koruyucusu olabileceği anlamına gelir. Faşizm demokrasilere “ifade özgürlüğü” ısrarı üzerinden sızar, eşik kütlesine ulaşmasının ardından kendisini iktidara getiren organları ortadan kaldırır. Bu da faşizm ne kadar güçlenirse onunla sağduyulu mücadelenin o kadar imkansızlaşacağı anlamına gelir. Çünkü “sağduyu” devletin zor araçlarından biri haline gelir. “Overton Penceresi” silah haline gelir, tıpkı @KellyannePolls ve @seanspicer’ın “alternatif hakikatlerinde” gördüğümüz gibi. Devlet karar verir. Liberalizm bunu göremez – Alman halkını Nazilere dönüştüren şey soykırım arzusu değil hukukun üstünlüğü konusundaki ısrarıdır.

Bazı görüşlerin söylemden dışlanması gerekir. Bazı görüşleri dinlemezsiniz, onlara sadece yumruk atabilirsiniz. Bir toplumun, “üyelerimden bazılarını neden dışlayayım ki” diye düşünmeye başlaması, sonu felaketle bitecek bir çürümeye davetiye çıkarmaktır. Bu seslerin dışlanması gereklidir. Çok mu uzattım? Kısa kesiyorum: bir Nazi’yi yumruklamak gerçekte üst düzeyde bir demokrasi eylemidir çünkü bir yurttaşın yurttaşlığına doğrudan hakaret edilmesini tolere etmeyecektir. Dolayısıyla “Bir Nazi’yi yumruklamalı mısın?” sorusunda sorgulanması gereken şey soru ekidir. Bu soru ekinin statüsü nedir?

Hukuken: hayır; etik olarak: ELBETTE!

Tüm Amerikan tarihi tek bir tartışma üzerine bir egzersizdir: “halk olan ‘biz’ kim?” (Eskiden bu tartışmayı sonlandıran şey — “Neyin sağduyulu olduğuna Tanrı karar verir” — artık masada değil ve zaten hep sorunun ertelenmesi idi. Bu konuda daha fazla şey okumak istiyorsanız Horkheimer’ın Akıl Tutulması’ndan başlayabilirsiniz.)

Serap çevirdi

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s