Joker üzerine devam: Apolitik nihilizmden yeni bir sola ya da Trump neden bir Joker değil? — Slavoj Žižek

Ancak, Joker tam zıddı anlamda okunabilir (ve okunmalıdır) ve “Joker” şeklindeki esas figürü teşkil eden eylemin, Arthur’un kendi durumunun nesnel koşullarını aşmasını sağlayan özerk bir eylem olduğu iddia edilebilir (edilmelidir). O kendi kaderi ile özdeşleşir ama bu özdeşleşme özgür bir eylemdir: bunda, kendisini benzersiz bir öznellik figürü olarak konumlandırır…[7] Bu ters yüz oluşu, filmde kahramanın şöyle dediği anda kesin şekilde konumlandırabiliriz: “Beni gerçekten kahkahaya boğan ne, biliyor musun? Hayatımın trajedi olduğunu düşünürdüm. Şimdi fark ediyorum ki, lanet bir komediymiş.” Bu eylem sebebiyle, Joker ahlaklı olmayabilir ama kesinlikle etiktir. Arthur’un bunu söylediği ana dikkat edilmelidir: annesinin yatağının başında, yastığı alıp bastırarak onu öldürdüğü sahne. O vakit, annesi kimdir? Arthur’un onun varlığını tarifi şöyle: “Bana hep gülümsememi söylüyor, hep mutlu görünmemi. Benim neşe ve kahkaha yaratmak için var olduğumu söylüyor.” Bu, en saf haliyle analık süperegosu değil mi? Ona Arthur değil Happy (Mutlu) demesine şaşmamalı. Annesinin kontrolünden (onu öldürerek), onun kahkaha atmasına yönelik komutuyla özdeşleşmek suretiyle kurtuluyor.

Ahlak, ortak İyiliğimiz bakımından başkalarıyla nasıl ilişkilendiğimizi düzenler, etik ise arzumuzu tanımlayan Davaya sadakatimizle ilgilidir, bu sadakat haz ilkesinin ötesine geçer. Temel anlamda ahlak, toplumsal adetlere karşıt değildir; antik Yunan’da eumonia yani topluluğun ahenkli iyiliği denilen şeye bağlıdır. Antigone’nin başlangıcında birinin (o noktada kim olduğunu bilmeyiz) Kreon’un yasağını ihlal ettiği ve Polynices’in bedeniyle cenaze ayini yaptığı haberine koronun verdiği tepkiyi hatırlamalı. Devletin eumonia’sını bozan aşırı şeytani eylemlere karışan “şehirsiz parya” olarak örtük olarak cezalandırılan Antigone’nin kendisidir. Eumonia oyunun son satırlarında yeniden öne sürülür: “Mutluluğun en önemli kısmı / o halde bilgeliktir — tanrılara / saygısızlık etmemektir, zira küstah insanların övünçleri / büyük ceza darbeleri getirir / böylece yaşlılıkta insanlar bilgeliği bulabilirler.”

YERSİZ ŞEYLER

11 Kasım 2019

Türkçesi: Serap Güneş, Işık Barış Fidaner

Todd Phillips’in Joker’i gibi bir film yapmanın mümkün olduğu bir Hollywood’u ve filmi mega bir gişe rekortmeni yapan kamuoyunu takdir ederek başlamalı söze. Ancak, filmin popülerliğinin sebebi, üst-kurgusal boyutunda yatıyor: Batman hikayesinin karanlık başlangıcını anlatıyor, öyle bir başlangıç ki, Batman mitinin iş görebilmesi için görünmez kalmak zorunda. Joker’i Batman mitine bu referans olmadan, düşürüldüğü kurban durumundan kurtulmak için palyaço maskesini benimseyen bir çocuk olarak hayal etmeye çalışalım. Olmaz, bir başka gerçekçi dramdan ibaret kalır. Şunu da hatırlayın: Time Out, Joker’i “gerçek anlamda kâbus gibi bir geç kapitalizm vizyonu” olarak tanımladı ve onu “toplumsal korku filmi” kategorisine soktu. Bu, yakın zamana dek hayal edilemez bir şeydi: toplumsal sefaletin gerçekçi bir tasviri ile düşlenmiş dehşet şeklindeki birbirinden apayrı iki janrın bileşimi; elbette, ancak toplumsal gerçeklik dehşet kurgusu boyutlarına ulaştığında işe yarayan bir bileşim.[1]

View original post 2.979 kelime daha

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s